Selwyn Senatori

Selwyn Senatori

Veel van mijn werken zijn duidelijk geïnspireerd op Selwyn Senatori, Herman Brood, Alec Monopoly, Liechtenstein, Banksy en Andy Warhol. Ik zal je vertellen hoe dat komt en waardoor ik me volledig comfortabel voel met mijn kunst.

Supply and demand, my friend.

Als je kijkt naar de gehele schilderkunstgeschiedenis, zie je een overlapping van kunstenaars die geïnspireerd door elkaar hun eigen stempel zoeken. En raad eens welke drijfveer nummer één is: juist, cash, money, poen. Want hoe artistiek je ook bent en hoe leuk het is om geld te verdienen met je hobby. NOBODY LIKES TO BE POOR. De kerk was jarenlang opdrachtgever nummer één, vandaar dat er zoveel kerkelijke kunst is. En werden landschappen populair, hopsa, iedere schilder trok het land in.

Met andere woorden, waar vraag naar is. Wordt gemaakt.

Zoek het verschil

Ga een museum binnen en een leek herkent de verschillen amper tussen een Rubens en een Rembandt. Twee giganten in de schilderkunst. Zeg jij het maar.

Rubens of Rembrandt?
Rubens of Rembrandt?
Rubens of Rembrandt?
Rubens of Rembrandt?

BANKSY en Blek Le Rat

is een anonieme street artist. Een geweldige artiest die met zijn sarcasme en ironische humor, maatschappij kritische graffiti’s maakt. Zijn werk wordt wereldwijd bejubeld. En hij wordt gezien als een pionier met zijn stencils.

Maar ook BANKSY is niet origineel, hij keek het weer af van een onbekendere en veel minder commercieel slimmere Fransman. Blek Le Rat.

Banksy zei hierover in een interview:

“…Every time I think I’ve painted something slightly original, I find out that Blek Le Rat has done it as well, only twenty years earlier.”
Banksy en Blek le Rat
Banksy en Blek le Rat

 

De kunstenaar BANKSY die ik enorm bewonder is inmiddels door zijn anti-establishment een enorm populaire kunstenaar geworden. Zijn iconische beelden hangen nu zelfs in musea. Er worden t-shirts en mokken verkocht van zijn scheppingen. De ironie is gigantisch. En omdat hij zo briljant is speelt hij hier zelf ook mee. Bijvoorbeeld door zelf goedkoop lijkende replica’s te verkopen op straat. De marktprijs is minimaal. Zou het in een galerie hebben gehangen? Betaal je zo vier a vijf cijfers oplopend tot een half miljoen!

Check hier zijn top 10 duurst verkochte werken

Geld en kunst

De enige sector (beroepsgroep) waar een malle correlatie is tussen geld en perceptie is de kunst. En dan bedoel kunst in de breedste zin van het woord, muzikanten, schrijvers, schilders, beeldhouwers, etc.

Als een kunstenaar zegt dat hij schildert voor het geld vinden we dat bijna EVIL, terwijl als een loodgieter of een boekhouder zegt dat hij werkt voor het geld vinden we dat doodnormaal.

Toen de Nederlandse band DOE MAAR een reünie toernee deed in 2008 gaven ze toe het voor het geld te doen, dat werd niet bepaald gewaardeerd.

Romatiek van de kunst

Het is nu eenmaal zo dat mensen kunstenaars graag zien als berooide vakidioten die leven voor de creatie. Ik denk dat dat deels komt omdat schoolsystemen zo zijn ingericht dat je geconditioneerd wordt dat er met kunst niets te verdienen valt en daardoor die perceptie ook werkelijkheid wordt. Bovendien wordt creativiteit totaal niet gestimuleerd en sterft het letterlijk af (check onderzoek NASA en TED X).

Maar ook omdat creativiteit over het algemeen zeldzaam is (kip en het ei verhaal als je naar school kijkt). en originele creativiteit is nog zeldzamer.

Selwyn Senatori en Herman Brood

Selwyn Senatori is een echte kunstenaar die het ‘reguliere’ pad van een kunstenaar heeft doorlopen door een studie te volgen aan de Utrechtse school van de kunsten.

Maar ook hij is duidelijk beïnvloed door Herman Brood. Hij heeft daar zijn eigen stijl aan gegeven en bouwt uit.

Herman Brood mannen
Herman Brood mannen
Selwyn Brood
Selwyn Brood

 

 

 

 

 

 

En zo kunnen we nog wel even doorgaan.

Hans Breuker & Selwyn Senatori

Toen ik voor het eerst zijn kunst zag in 2015 dacht ik alleen maar. Shit. Ik tekende mijn hele leven al en maakte bijna dezelfde poppetjes. Nooit gedacht dat je daar fucking 4.000 euro per schilderij mee kon verdienen! Eerlijk gezegd raakte het me op een vreemde manier enorm. Ik was gechoqueerd leek het wel. Dit kon ik toch ook? Dit deed ik!

Ik maakte er een na en verbaasde me hoe makkelijk het was. Ik had nog nooit geschilderd… Het inspireerde me om mijn eigen stijl te vinden. En daar ben ik nog steeds mee bezig. Ik combineer mijn eigen idiote cartoony street art achtige dingen met de Brood/ Senatori stijl die ik eigen maak. Het grappige vind ik dat Brood supergrof was, Senatori weer iets minder grof en ik weer nog fijner. Bijna als een striptekening. Wat aansluit met mijn verleden waar ik altijd stripjes tekende.

We zullen zien waar het me heen leidt. Momenteel krijg ik veel opdrachten in de Senatori stijl. Logisch, het is een kwestie van vraag en aanbod. Er is veel vraag die de prijs omhoog duwt. Een Senatori kost al gauw zo’n € 4.000 en mijn schilderijen een fractie daarvan. Ik denk dat mijn aanwezigheid alleen maar voor meer exposure zorgt en blije mensen die misschien na een Breuker ook een echte Senatori willen 🙂

 

 

 

 

 

 

 

Lees de eerste scene uit Mack Dime, het verraad van Lady Charlemene

Mejeder wat een onderneming dat schrijven! Ik ben gister, 2 mei 2017, gestart met de derde versie van Mack Dime, het verraad van Lady Charlemene. 

En ik zal je een geheim verklappen, ik ben even ongeduldig als een hond die zijn eten in zijn bak krijgt en dan nog moet wachten van z’n baasje, piepend en kwispelend, kwijl uit den bek. Dat is mijn default modus. Dan kan je zeggen; ‘goed idee man, een boek schrijven, een serie zelfs! Zo,zo.’

Nou, daar heb je dan gelijk in. Misschien niet zo handig nee, om met zo’n ongeduldig lijf beginnen aan een boekenserie. Wat een intensief proces zeg. Deels ook mijn eigen schuld, ik ben natuurlijk nieuw in het schrijven dus onderschat alles met factor honderd. En gek genoeg zit dus niet iedereen te wachten op Hans Breuker en schiet dus ook niet meteen in de houding wanneer ik bel. Wat ik natuurlijk wel had verwacht.

Vorige week, 25 april heb ik het kennismakingsverhaal Mack Dime, de baron van de balkan, voltooid. Een heerlijk gevoel. Niet in de laatste plaats omdat het natuurlijk een mo-ther-fucking kick-ass-cool verhaal is geworden. Alle ingrediënten zijn weer aanwezig, sex, actie, humor en de nodige mafklappers. Een verhaal dat eigenlijk een volledig boek waardig zou zijn, ware het niet dat ik heb besloten om een gratis boek te maken zodat alle Nederlands sprekende mannen op aard zich kunnen verblijden met een boek dat leest als een goede actiefilm en kennis kunnen maken met Mack Dime. Dus dat is de baron van de Balkan dan ook geworden, een kneiter van een actiefilm in een boek, het is bijna jammer dat ik er niet een 200 plus bladzijden boek van heb gemaakt 😉

Halverwege mei gaat de redacteur kijken naar de baron van Balkan, wat kan er beter, wat behoeft diepgang, waar mag het sneller, korter mag het grappiger zijn, etc. En dan ga ik het herschrijven, als de brave burger die ik ben, vervolgens wordt er weer geredigeerd en misschien daarna nog wel een keer. Zucht. En dan heb ik het nog niet eens over Mack Dime, het verraad van Lady Charlamene die moet ik ook weer herschrijven, laten lezen en dan nogmaals herschrijven, vervolgens aanbieden aan een uitgever die het waarschijnlijk weer gaat redigeren en her en der wil verbeteren. Als iemand al zo slim is om het uit te geven natuurlijk en mij een MEGA voorschot en buitengewoon excellente royalty regeling te bieden, ik bedoel, kom op.

Het gaat nog wel even duren voordat de boeken op de markt komen, altijd en eeuwig te lang naar mijn mening. Maar ik blijf je op de hoogte houden van die woordenberg die ik zal beklimmen om vanuit de hoogte te kunnen kijken naar recordverkopen 😉

Ik heb zojuist alle commentaren van de achttien proeflezers op een rij gezet, heb even flink in mijn handen gespuugd en ben gestart met het herschrijven. Achteraf heb ik eigenlijk heel veel positieve reacties gekregen, qua smaak is deze serie absoluut niet voor vrouwen, zoveel is wel duidelijk, het is een echt mannenboek.

De eerste scene van Mak Dime, het verraad van Lady Charlamene is nu herschreven. En jij, als trouwe volger :-), kan het al lezen! Maar let op; het kan natuurlijk nog veranderd worden. En ohja, er kan een spellingfout in staan, veel mensen vinden spel-en typefouten heel erg, dus wees gewaarschuwd! 

Lees hieronder de eerste scene of download: Eerste scene, ongeredigeerd, Mack Dime; het verraad van Lady Charlamen

 

‘Oh Baby, je ziet er geweldig uit. Waar is je man? Dan kan ik hem naar beneden donderen.’

Mack keek de presentatrice serieus aan. Ze werd rood. Haar schouder kromde een beetje naar voren en ze keek naar de grond. Een schattig giecheltje volgde. Mack streek een pluk haar achter haar oor, boog voorover, en zei: ‘als we hem uit de weg hebben sleur ik je mee naar m’n grot en laat ik je nooit meer gaan.’

Weer een giecheltje. Ze keek hem diep in zijn ogen. Mack voelde een tinteling in zijn onderbuik.

‘Laat dat arme meisje met rust.’ Mack negeerde de stem en rolde met zijn ogen. De presentatrice maakte van de gelegenheid gebruik, ‘nou, ik hoor ’t wel wanneer m’n man naar beneden is gevallen. Doei.’

Ze gaf hem een knipoog, draaide zich om en liep richting de dansvloer. Ze zag er heerlijk uit, haar gebruinde rug die net boven haar billen helaas weer werd ingepakt door een schitterende galajurk. Hij staarde haar gretig na en ze wist het. In het feestpubliek ving Mack een andere blik. Hij hield zijn hoofd schuin, hij herkende haar, ze was lid van een meisjesgroep. Misschien was ze wel stouter dan ze overkwam. Hij wilde er heen lopen maar daar was die stem weer. Hij keek met tegenzin naar beneden. De storende factor was een of andere redacteur van een talkshow of een roddelkrantje.

‘Kom op meneer Dime, Sonja is de helft van jouw leeftijd. Èn ze is getrouwd met Veneritch, je weet wel, de eigenaar van deze toren?’ De redacteur kwam nauwelijks boven de muziek uit, spetters consumptie vlogen in de rondte.

‘Je weet nog wel wie ik ben toch?’ lispelde hij toen er geen reactie kwam.

Mack zei niks, telde de seconden. Hij had zich voorgenomen om zich te gedragen vanavond. Het liefst zou hij het mannetje omhoog tillen en met zijn kop de prullenbak in gooien.

‘Ik ben Adriaan, hoofdredacteur bij Showbizz. We hebben elkaar gesproken toen je nog een relatie had met Lotte.’ Zenuwachtig hinkte hij op zijn plek, hij had nu al spijt van dit moment, andere genodigden keken naar hen en Adriaan wilde niet voor gek staan.

Anyway. Ken je Sonja al langer?’ Adriaans ogen lichtte op. De kans op een showbizz roddel over Nederlands grootste enfant terrible veranderde hem in Gollem die de ring om Frodo’s borst zag hangen. Mack liet zijn hand vallen op Adriaans schouder. Witte vlokjes dwarrelde omhoog in het discolicht. Macks duim groef zich in spierweefsel net onder het borstbeen.

‘Oe. Au! Je doet me pijn.’

Mack boog naar Adriaans gezicht. ’Nee, ik ken haar niet. We stonden gewoon wat te praten. Veneritch is een vriend van me, het zou niet netjes zijn om Sonja te versieren toch?’

De redacteur kronkelde van de pijn. ‘Nee, nee. Ik vroeg het alleen maar, rustig aan.’

Mack liet hem los, Adriaan droop af, wrijvend over zijn schouder onder zijn wijdvallende black tie kostuumjasje. Daar was Mack voorlopig wel even van verlost.

Dit soort luxe feestjes waren voor Mack een mix van zakendoen en plezier. Vanavond bestond het grootste deel van het publiek uit bekende Nederlanders, de rest werkte in de media, was rijk of machtig. Dime Securities was verantwoordelijk voor de veiligheid van het gebouw en deed de privé beveiliging van veel van de aanwezige VIP’s. Zijn klanten vonden het prettig als de directeur een kijkje kwam nemen en Veneritch was een grote klant en vriend. Mack deed een rondje en sprak wat met zijn medewerkers en liep toen naar Tony toe die aan de bar een cola’tje stond te drinken. Sinds ze elkaar kenden was Tony geen dag van zijn zijde geweken, ondanks Macks herhaalde pogingen hem uit zijn leven te bannen.

‘En?’ vroeg Mack.

‘Niet moeilijk te beveiligen, twee noodtrappen, vier liften, geïsoleerde ligging,’ zei Tony.

‘Dat bedoel ik toch niet man, super saai sukkeltje, zijn er nog chicks?’

Tony glimlachte wat, zijn lichtbruine gezicht klaarde wat op. De acne littekens op zijn wangen bewogen omhoog  en Mack zag een lichtje in de spleetoogjes. Met zijn eskimo uiterlijk had hij niet vooraan gestaan toen de knappe koppen werden uitgedeeld.

‘Wie weet.’

Maar Mack wist wel beter. Tony was nu niet geïnteresseerd in de vrouwen, Mack had hem en zijn zusje gered uit de klauwen van een mensenhandelaar die hem gebruikte als vechtslaaf. Sindsdien wilde Tony Mack als dank beschermen en daarin was hij zo trouw als een hond. Mack had hem uit gemak maar op de loonlijst gezet.

Tony knikte naar iets in de verte.

Mack keek om.

‘Waarom kan ik jou nou nooit niet tegenkomen?’

Lotte de Vrije stond voor zijn neus en ze zag er fenomenaal uit. Hij glimlachte, bekeek haar van top tot teen.

‘Daar is ze hoor, de enige vrouw die lekkerder wordt met de minuut. Je weet toch dat ik alleen maar naar dit soort feestjes kom in de hoop jou te zien.’

‘Dank je wel,’ zei ze en maakte een knikje met haar been en tilde haar jurk een beetje op.

‘Hoi Tony,’ Lotte boog naar voren en kuste Tony driemaal, Tony was maar een paar centimeter groter dan Lotte.

‘Waarom wordt hij eerst gekust?’

‘Omdat ik Tony heel lief vind,’ ze aaide hem over zijn wang. Tony keek naar de grond.

‘Tony, je bent ontslagen. En wij doen een dansje,’ zei Mack en trok haar richting de dansvloer.

‘Hoe is het met je?’ schreeuwde ze boven de muziek uit.

‘Kan niet beter. Dat decolleté van jou maakt me helemaal gek!’

Lotte schudde haar hoofd.

Een dj wissel luidde een nieuw geluid in. Mack zag wat armen de lucht in gaan.

‘It was all a dream I used to read Word Up magazine.’

Biggie’s dikke bass stem klonk door de speakers. Mack pakte haar handen en ze bewogen op de beat. Ze glimlachte ondeugend en danste mee. Andere genodigden in de zaal vergaten even hun telefoons en keken naar hen. Sensatie hing in de lucht.

‘Way back, when I had the red and black lumberjack. With the hat to match.’

Hij greep haar net boven haar billen.

‘Now I’m in the limelight cause I rhyme tight. Time to get paid, blow up like the World Trade.’

Hun lijven bewogen zich naar elkaar toe, het voelde vertrouwd voor Mack. Lotte zag er spectaculair lekker uit en wie weet ging ze wel mee, maar net toen hij lekker in de muziek kwam duwde ze hem zachtjes naar achter.

‘Ok, ok, zo kan ‘ie wel weer. Laten we een drankje halen, ik heb het er heet van gekregen. En ik heb een man, Mack, dat weet je.’

Ze liepen naar de bar, Mack vervloekte de man van Lotte. De andere feestgangers deden snel alsof ze Mack en Lotte niet aan het filmen waren en richtten hun camera naar beneden. Hun dansje was nu overgeleverd aan het internet. Het liet Mack koud. Met haar wilde hij in elke glasvezel en megabyte vereeuwigd worden.

Wie de fuck is Hans Breuker?!

Ik heb zoveel leuke pr plannen. Ik kan niet wachten om daar mee te beginnen. Het schrijven van dit verhaal, deze serie, dit karakter, is het het leukste dat ik ooit heb gedaan. Je moet genieten van het proces, wat ik doe -van tijd tot tijd 😉 – maar ik kan niet wachten tot ik Mack Dime de wereld in kan blazen.

Naarmate ik schrijf visualiseer ik dat ik geïnterviewd wordt bij DWDD door het bizarre succes van Mack Dime. Of mijn verhaal en mezelf pitch bij Top Notch (mijn eerste keuze qua uitgever), dan moet je wel met een goed verhaal komen. En dat begint bij jezelf. Want wie de fuck is Hans Breuker?!

Mijn moeder is de vrede-zelf, volledig anti geweld. Ik mocht nooit speelgoedgeweren hebben. Driemaal raden waar je dan naar gaat verlangen? Geboren in de eighties, was ik een echte G.I. Joe freak. De tekenfilm, de action-figures. Gecombineerd met mijn fantasie kon ik uren spelen. Met Lego ook, maar dat heeft niets toe te voegen aan dit verhaal (‘waarom schrijf je het dan dude? Verspil m’n tijd niet!’ sorry..).

Ook He-Man natuurlijk en later X-men, Spiderman, Superman, Batman, alles wat eindigt op man als ik ’t zo eens bekijk.
In de auto op vakantie deelde mijn moeder cadeautjes uit aan de kleine Hans Breuker en mijn twee zusjes. Ik kreeg dan in cellofaan verpakte dikke zomeredities van bijvoorbeeld de Hulk. Dat gevoel kan ik me zo goed herinneren. Alsof God zelf naar beneden was afgedaald en mij persoonlijk zegende. Zo goed was dat gevoel man.
Voor die tijd las ik (ook door mijn moeder) elke strip die maar in de bibliotheek te vinden was. Zij is ook een echte lezer.  Ik upgrade naar avonturenboeken, Arendsoog, dat soort dingen. Supertof. Ik zat altijd helemaal in die verhalen.

Later werd ik geïnteresseerd in literatuur, die interesse is er nog steeds maar in mindere mate. Ik heb er (nu) het geduld niet voor. Mijn voorkeur gaat uit naar entertainende actievolle verhalen.

Ik denk dat ik rond mijn twaalfde en tv op mijn kamer kreeg. Wat een vrijheid. Het A-team was toen mijn favoriet en daarna Miami Vice. Blies me helemaal weg. Die spanning, het drama, de vrouwen, auto’s  en de coolness van Sonny en Tubs. Man, man dat was (en is nog steeds) helemaal in mijn straatje.

Miami vice, mijn grote inspiratiebron. Ik was zo onder de indruk van die gasten, veel cooler heb ik ze later niet mee gezien

Die spanning (en vrouwen) wilde ik ook! Mijn creativiteit ging van papier naar bakstenen en metro’s (genoeg spanning daar). Maar daarna verdween mijn creativiteit wat naar de achtergrond tot ik ging werken. Toen leerde ik mezelf photoshop en ging aan de slag bij een reclamebureau eerst als creatief en daarna als account. Waarna ik een eigen bedrijf startte in de toilettenbranche… Huh?! Juist. Een andere keer daar meer over.

Nu, dik een jaar later na de verkoop van mijn bedrijf zit ik op mijn plek, daar moest ik wel diep voor graven. Ik schrijf een modern, pulp fiction, actiedetective, bad ass boek. Met in de hoofdrol een grote slimme kerel die Sonny, Tubs, Hannibal, Face, BA Barackus en het hele fucking G.I. Joe team in één is. Ik maak nu wat ik al zolang tof vind, gemengd met mijn ervaringen in zaken en ‘wilde jaren’.

Dus wie de fuck ik ben? Een schrijver van entertainende verhalen vol actie, vrouwen en humor. En mijn doel is een internationale best seller serie te schrijven die verfilmd wordt in Hollywood.  BAM.

Instagram, facebook, Twitter, Youtube vlog, Blog, MailChimp. I’m on everything.

Social media persoonlijkheid.

Dat Social media ding is wennen voor iemand uit de eighties, man. Veel mensen zijn nu eenmaal best saai. En met Saai bedoel ik dan: gewoon, normaal, standaard. En vooral niet vergeten: humorloos! Gasten in Jack en Jones spijkerbroek met oude nikes en een duffe trui of overhemd die er hetzelfde uitzagen als toen ze studeerde. En chicks die altijd alleen maar over werk en/of kinderen praten. Liever een mening waar ik het niet mee eens ben dan meningloos. Maarja. Alsof mijn leven alleen maar rock n roll is… Niet dus haha!

Check instagram hier

Maar goed. Sta je dan. Met je mening. En je schrijfambities. Als schrijver heb je je werk. (check hier de korte samenvatting van het boek in wording: Mack Dime: het verraad van Lady Charlemene) Maar wat bijna (let op: ik zeg bijna…) belangrijker is, is de promotie.
Ik heb in de reclame gewerkt en een eigen bedrijf gehad en niemand durfde de acties te doen die ik voorstelde. ‘Past niet bij het merk.’ Of: ‘te gewaagd’ of ‘wat als mensen er aanstoot aan nemen.’ En daarom is bijna alle reclame nu van die middle of the road bullshit omdat niemand iets durft! En als iemand wel een keer iets durft, zoals bijvoorbeeld de gasten van Suit Supply of Sapph is het tof en spannend. Wordt er over gepraat. En dat wil je als merk/ dienst toch?!

Tweet. Tweet.

Dus nu ik (eindelijk) heb uitgevonden wat ik leuk vind en waar mijn talenten liggen moet ik er zelf aan geloven.Kop boven het maaiveld. Aan de ene kant supervet want ik ben de enige die de grens aangeeft. Aan de andere kant is er ook altijd een suf stemmetje die zegt: ja maar wat als, miep miep mauw mauw. Dus stapje voor stapje word ik bijdehanter en doe ik de dingen die ik een andere schrijver zou aanraden, ik zit op bijna alle Social Media: Instagram, Facebook, Twitter, Youtube, Blog, Vlog, MailChimp. En elke dag leer ik en durf ik meer. (Waar gaat het heen?!) Ik er ook nog eens een flinke dot energie van. Gelukkig had ik al een goed gevormd ego maar kan een uitvergroting geen kwaad.

Book my face

Waar ik achter kom is dat mensen gewoon graag een ander mens volgen (joh) en dat is wennen. Want natuurlijk gaan er kennissen en vreemde mij een vette aanstellerige pannenkoek vinden. En als je normaal doet is dat niet zo. Maar ja. Gelukkig heb ik een redelijke I don’t give a fuck attitude, dus let’s do this!

Check m’n vlogs!

Hieronder de lijst van social media waar je me kunt volgen en deze shizzle kan je waar van me verwachten:

www.hansbreuker.nl. Dit blog en een verzamelplek van alle media.
twitter: fragmenten en zinnen uit het boek en random geouwehoer
instagram: persoonlijke filmpjes en foto’s. En vooral de filmpjes zijn redelijk random, niet over nagedacht en onge-edit.
facebook: een verwijzing naar de fragmenten en zinnen uit het boek en de vlogs en de blogs
Blog: iets meer overdachte stukjes (zoals deze dus.)
Vlog: updates over mijn werk en een inzage in mijn leven. Ruw ge-edit
Mailchimp: e-mails waar ik nog niet echt mee bezig ben omdat ik nog weinig aanmeldingen heb. Ik denk dat het iets gaat worden in de trant van een soort maandelijkse update/ nieuwsbrief. Meld je aan, rechtsboven.

Zie je overal!

PS! De ‘I’m on everything’ is een quote van Eminem en Royce Da 59.

Check de muziek:

Mack Dime: het verhaal

Uitgelichte afbeelding Mack Dime het verraad van Lady Charlamene

Momenteel werk ik aan Mack Dime: het verraad van Lady Charlemene.

Synopsis:

Wanneer zijn oud protegé hem in de val laat lopen moet Mack, high society figuur en eigenaar van Dime Securities, rennen voor de politie, de media en een bende huurlingen. Niemand is meer te vertrouwen. Met behulp van een rogue politie-inspecteur, Arthur Storm, en zijn oude vriend Jerrol, de oud-leider van de Lobi boys gang, schieten ze zich een weg door tientallen vijanden om Macks onschuld te bewijzen.

Mack Dime: het verraad van Lady Charlamene is een modern pulpspektakel vol femme fatales, shady figuren en evil eindbazen. Niet weg te leggen met een garantie van hardop lachen. Mack Dime schittert als übercoole actieheld, groot, slim en meedogenloos.


Achtergond Mack Dime

Mack Dime is een selfmade man. Geboren op Curacao, opgegroeid in de Bijlmer. Ex-militair, ex-huurling bij  DarkWater. Verdient fortuinen met zijn beveiligingsbedrijf dat in 20 jaar tijd het grootste private beveiligingsbedrijf van Europa geworden. Dime Securities voert wereldwijd beveiligingsmissies uit in oorlogsgebieden maar ook persoons-en gebouwbeveiliging door heel Europa. Zijn flamboyante levensstijl en verbroken relatie met Nederlands sweetheart Lotte de Jong maakt hem een dankbaar onderwerp van de roddelpers. Doordat hij midden in het society wereldje zit, zijn grimey verleden en de business waar hij in zit komt hij in bizarre situaties.

Het eerste deel: Het Verraad van Lady Charlamene, leren we Mack en zijn vrienden kennen. Niet alleen zijn meedogenloosheid en strategisch inzicht maar ook zijn menselijke kant. Lady Charlamene was zijn protegé maar verdween jaren geleden. Nu is ze terug en zet ze een val waardoor zijn bedrijf en zijn leven op het spel staan. Hij ontsnapt aan de politie met hulp van zijn trouwe rechterhand Tony. Zijn kantoor wordt bezet genomen door één van zijn mensen en hij kan niemand binnen zijn organisatie meer vertrouwen. Voor hulp moet hij terug naar zijn oude buurt. Met behulp van Jerrol en zijn Lobi boys gang en inspecteur Storm gaan ze op zoek naar zijn laatste aanknopingspunt; de huurling Reint Nauta. Een grote sadistische Fries met een getatoeëerd snorretje en een bolhoed.

Op de vlucht voor een peloton huurlingen en de politie bespeelt Mack de Nederlandse media en beland met zijn vrienden in een apotheose van geweld.


Achtergrond genre

Mack Dime is een moderne Badass, gebaseerd op het ‘film noir‘ genre en de oude pulpdetectives. Mijn doel is om entertainment te schrijven. Verhalen die je niet weg wil leggen, waar je hard om moet lachen en meegesleept wordt in het high society leven met alle speeltjes en dames die daar bij komen kijken. Tikje grof, beetje plat en niet gehinderd door realistisch besef. Entertainment (voor mannen) dus. In een razend tempo gepubliceerd, onafhankelijk of met hulp van een uitgever.

 

Vloggen, social op je smoelwerk

 

Gestart met Vloggen op YouTube, geen: ‘welkom bij mijn eerste vlog’, of: ik als schrijver ben gestart met vloggen.’ Allemaal oninteressant.  Gewoon boejaka filmen die handel en door die zure appel van de schaamte heen. Het is heerlijk rommelig en onprofessioneel. Deal with it. Mijn doel is dat jij denkt: ‘Mejeder, heb je hem weer. Met z’n boeken…’ Alleen dan ben ik blij 🙂

Ook heb ik een Facebook pagina aangemaakt (liken die handel) en zit ik vol op op die Twittershizzle. En ohja, ook deze blogjes op m’n website. Gelukkig vind ik het leuk, anders zou het gekkenwerk zijn. Al moet ik wel zeggen dat ik moet oppassen dat ik mezelf niet in de statistiekjes verlies. Gister 70 bezoekers, vandaag 50, stop de persen! En Snapchat en Instagram verhalen gaan nog komen. Ook denk ik eraan om een facebook pagina (en andere social kanalen) te starten voor het hoofdpersonage Mack Dime. Maar het schrijven zelf is wel de core. Dus ik kijk nog wel.

Vandaag tot de helft van Mack Dime; het verraad van Lady Charlamene gelezen. Om in Trumps termen te blijven: ‘Het wordt het beste boek dat ooit is geschreven.’ Ook al werd me aangeraden om het boek te laten rusten en het dan met frisse ogen te bekijken. Zal best. Maar dat heb ik toch godverdegodver helemaal geen tijd voor! Ik wil dit jaar MINSTENS vier Mack Dime boeken schrijven en publiceren. Liever nog zes! En ik heb nu al zeven pagina’s aan aantekeningen en verbeteringen die ik moet doorvoeren in de eerste helft van het eerste deel van Mack Dime. Dan moet het nog naar proeflezers en dan nog naar een professionele azijnpisser (lees: redigeermeneer/ mevrouw). Duurt toch allemaal veel te lang.

Redigeren! Eerste ervaringen en 7 tips voor newbies

Ok, dat was bitterzoet. Het redigeren… Ik dacht herhaaldelijk bij mezelf: ‘heb ik dat echt geschreven?’ Wisselend positief en negatief. Best lastig om het te lezen en niet meteen het te herschrijven. Maar ik heb me ingehouden en heb een kwart van m’n boek gelezen en vijf pagina’s aantekeningen gemaakt.

Tuurlijk, als ik het nu zou publiceren? Bestseller. Easy. Maar toch, her en der kan het best ietsje beter 😉

Bijvoorbeeld:

  1. Zou het handig zijn om het in één tijdsvorm te doen. En niet twee 😉
  2. Zou het misschien goed zijn als mensen die dood zijn niet opeens een paar hoofdstukken doodleuk (inderdaad grappig bedoelt) op komen dagen
  3. Zou één naam bij de hoofdpersonage ook een prima plan zijn
  4. Zou niet iedereen hoeven roken om stoer over te komen
  5. Hoef ik niet twintig keer te benadrukken hoe groot Mack Dime is (of: enorm, groot, reusachtig, breedgeschouderd, 125 kilo spier, boomlang, etc. het is geen 50 shares of grey. Dude?!)
  6. Zouden niet twee personages dezelfde naam hoeven te hebben
  7. Hoeven sex scènes niet door te slaan (what’s up with me?, seriously)

Maar sommige scènes en zinnen zijn te gek. (Hey, ik heb het zelf geschreven dus mag ik het alsjeblieft ook te gek vinden 🙂 )

Eentje deelde ik al via Twitter:

‘Als je geraakt wordt door de kogel van een Desert Eagle zal een verbandje niet helpen. Eerder een prothese.’ #zinvandedag #mackdime

En in het verlengde daarvan:

Zo snel als hij kon rende Mack gebukt richting het bosje. Hij ziet door de regen ademwolkjes boven de bosjes uitkomen op hetzelfde ritme als gejammer in een Noors klinkende taal. De hoek omgekomen ziet hij een blanke Noorman op de grond zitten die met zijn hand zijn rechterpols vast waar ooit een hand boven had gezeten. Nu was het een gehavende vleescactus van bloed, bot en vlees. Een deel van zijn vingers en handpalm was door de impact van de 300 gram zware GDHP kogel weggeblazen. De Desert Eagle heeft een trefenergie van 2200 Joules en reist met 470 meter per seconde door de lucht, dat is omgerekend 1692 kilometer per uur. Bukken is dan zinloos.

Morgen en vanavond lees ik verder en zal ik vast her en der mijn ogen uitprikken en mezelf schouderklopjes geven. M’n vrouw trots een stuk voorlezen of een zin twitteren.

Blauwe Ruit

Wat er ook gebeurt. Ik ga niet huilen.

Azim loopt zo snel als hij kan door zijn buurt. Hij kan ook niet meer rennen want zijn benen zijn verzuurd en zijn longen doen pijn. Als hij inademt hoort hij een piepend geluid. Alles lijkt zo normaal. Zijn loopje. De vierkante stoepstenen. En als hij naar zijn spiegelbeeld kijkt in de ramen die hij passeert, ziet hij gewoon diezelfde gozer. Alsof er niks aan de hand is. Ja ok… behalve de peuk dan. Hij is al zes maanden gestopt. Of gepauzeerd zoals Salib zou zeggen. Salibs pauzes besloegen maximaal uren, die van Azim eerst weken, nu verlengd tot maanden.In zijn buik dendert de achtbaan van zenuwen nog een rondje. Een gevoel van lichte kneuzingen in zijn binnenste. Alles kan nu elk moment voorbij zijn.

“Fucking irritant dat je zo vaak moet pissen van die coke”, denkt hij. In de Piet Heinlaan verderop kan hij pas. Domme straatnamen ook. Rovende, verkrachtende massamoordenaars vereerd door de Nederlanders. En wij lopen er maar langs, erdoorheen. Dag in dag uit. Man, we wonen zelfs in zo’n straat. Azim Aouali, J.P. Coenstraat 4 hoog. Niet dat ik geen respect heb voor die mannen. Ze deden wat ze moesten doen, of beter, wat ze mochten doen. Wet van de sterkste toch? Maar wel allemaal in opdracht van keurige heren die ‘s avonds hun dochters met blonde pijpenkrullen in bed een kusje gaven nadat ze even daarvoor opdracht hadden gegeven om een heel eiland in Indonesië uit te roeien. Helden… My ass. ‘Als de Nederlanders die zeerovers zo vereren dan is er over 100 jaar misschien wel het Azim Alaoui plein’, denkt hij terwijl hij onder een balkon pist. Zijn benen ver uit elkaar zodat zijn eigen pis zijn schoenen niet raken door een anti-wildplasglijbaan. Zijn wapen heeft hij even verplaatst naar zijn rechterjaszak. Het glimmende chroom van de kolf steekt een heel stuk uit. Onhandig kloteding. Rook kringelt pijnlijk in zijn ogen. Hij trekt een grimas en verplaatst met zijn lippen de peuk tot in zijn mondhoek, zijn hoofd licht naar rechts gebogen om de weg naar boven vrij te maken voor de rook. Ondanks de pijn in zijn ogen neemt hij nog een flinke haal en blaast weer uit door zijn neus. De coke heeft zijn neus gevoelloos gemaakt. Hij knoopt zijn broek dicht, maakt zijn gespriem vast en stopt zijn wapen tussen zijn broek en zijn onderbroek. Hij voelt de mond van de Glock tegen z’n pik tikken als hij wegloopt en zijn jas over het wapen trekt.

Hij loopt door naar de overkant van de brug. Na 12 uur ’s avonds zie je alleen nog maar taxi’s op straat. Her en der een sukkel die z’n hond uitlaat. Zelfs hier, midden in Amsterdam, is het saai ’s avonds. Hij loopt een bloemenperkje door. Hollandse tulpen m’n reet, de tulp komt gewoon uit Turkije. Ingepikt door de Hollanders. In deze bodem groeide niks, er was ook niks. Ja, hebzucht.

Hij zigzagt een groen hekje door en loopt een grote speeltuin in. Alles is van hout gemaakt. Heel mooi. Anders dan de stalen verroeste buizen waar hij en zijn vriendjes vroeger in hingen. Tevreden kijkt hij rond en is blij dat de buurt zo’n mooie speeltuin heeft. Hij kijkt nog eens om zich heen en kruipt dan een betonnen buis in waar normaal kinderen in kunnen kruipen. Voorzichtig want hij wil zijn kleren niet vies maken. Hij betrapt zich er zelf op en moet gniffelen om zijn ingesleten gedrag, alsof het nu nog wat uitmaakt. Hij gaat gebukt in kleermakerszit zitten en voelt het koude zand zich schikken rond zijn billen. Zijn knieën raken het klamme beton. Uit zijn jaszak haalt hij een klein gevouwen envelopje. Een blauw pinguïnnetje siert de bovenkant. Hij haalt zijn sleutels uit zijn zak. In het licht van een lantaarnpaal ziet hij nog wat wit klam poeder in de gleuf van zijn huissleutel zitten. Hij steekt de sleutel in het opengevouwen envelopje. Behoedzaam schept hij wat wit poeder op de sleutel, zijn hand trilt zachtjes en gaat gebogen naar zijn gezicht. Hij voelt het koude metaal van de sleutel in zijn rechter neusgat. Met zijn linker wijsvinger drukt hij zijn linker neusgat dicht en hij inhaleert diep. Hij ruikt het metaal van de sleutel en proeft de bittere smaak van de coke achter in zijn keel. Stroperig glijdt de smaak naar beneden. Hij knippert hard met z’n ogen en schept nog een keer in het envelopje voor zijn andere neusgat. Zijn tong voelt de verdoving tussen zijn bovenlip en tanden. Zijn longen eisen nog een sigaret. Hij inhaleert diep, de combinatie van drugs en tabak is altijd lekker. Hij hoort zijn eigen ademhaling in de betonnen buis. Zijn wapen ligt voor zijn voeten in het zand. Eén keer gebruikt. Kutding. Hij strekt zijn rug schuin omhoog en steekt zijn linkerbeen naar voren om ruimte te maken om zijn iPhone uit z’n zak te halen. Het scherm is helemaal groen van de appjes en gemiste oproepen. Als hij Salibs naam ziet stopt hij snel de telefoon weer in zijn zak. De appjes halen hem terug in de realiteit, de achtbaan van adrenaline in zijn buik klimt omhoog en dendert weer naar beneden. Hij drukt de peuk uit op de grond, doet hem in z’n jaszak en haalt in een beweging het witte envelopje er weer uit. Nog een nakkie. Fuck it.

Zijn lichaam voelt koud en stijf als hij weer buiten de buis staat. Hij knakt zijn nek en veegt het zand van zijn kont. Heel bewust zet hij de eerste stap en begint te lopen. Lang geleden is hij er al eens geweest maar niet vrijwillig. Hij gaat rechtsaf langs de weg waar de winkels aan weerszijde zijn. Hij loopt langs de belwinkel waar hij en Salib altijd op internet zaten, meestal te msn’en. Soms keken ze porno want de eigenaar deed niet moeilijk. Hij zat in zijn glazen hokje waarschijnlijk hetzelfde te doen. Bovendien verkocht Salib telefoons aan hem die hij gejat had. We konden wel wat maken dus. Aan het einde van de straat op de hoek zit de coffeeshop waar twee jaar geleden zijn oom is doodgeschoten. De ramen zijn nog steeds dichtgetimmerd. Azim stond achter het politielint en zag een figuur onder een wit laken midden in de shop liggen. ‘Lekker einde’, had hij gedacht. Lig je dan. Tussen het gruis van de wiet, plukjes tabak en de afgescheurde papieren tipjes. Azim was wel eens binnen geweest met Salib. Hij als toerist, Salib als slijmbal. Het viel hem allemaal een beetje tegen. Toen ze klein waren, keken hij en zijn vrienden altijd heimelijk naar de shop. Super spannend was dat. ‘Coffeeshop De groene vrede’. Als kind snapte hij zo’n woordgrapje niet. Hij dacht altijd dat het iets heel moois was wat daar binnen allemaal gebeurde. De glamour was ver te zoeken.

Voor de deur zat Bumba altijd. Geen idee hoe hij echt heette, zo noemde zij hem altijd. Hij leek op het clowntje uit de gelijknamig kinderserie vonden ze. Door zijn onverstaanbare hoge stemmetje en enorme omvang. Toen ze jong waren probeerden ze altijd binnen te komen maar ondanks de lieve bijnaam smeet Bumba je gewoon een paar meter door de lucht. Of hij gaf je een flinke klap. Als hij je te pakken kreeg tenminste. Azim, Salib, Mo, Mo 2 en Sahid. Dan had je ook nog Omar, Nigel en Erkhan. We waren altijd op straat. Zelfs als het zo koud was als nu, we droegen gewoon twee broeken over elkaar. Nu voelt hij de kou niet.

Hij loopt zo dicht mogelijk langs de winkels en kijkt om zich heen. Nog een paar honderd meter en dan kan hij via het parkje lopen. Opeens hoort hij scooters. Hij rent, gebukt zo snel als hij kan, naar de straat en kruipt onder een auto. Met zijn hart zit in zijn keel trekt hij zijn wapen uit zijn broek. Veel te wild, het wapen schraapt tegen de onderkant van de auto aan. Hij knijpt zijn ogen dicht als hij schrikt van het geluid. Hij hoort de scooters voorbij rijden. Salibs stem. Wat hij zegt kan hij niet verstaan maar hij klinkt gehaast. Boos.

Het ruikt naar benzine en olie onder de auto. Hij houdt zijn ogen stijf dicht, nu pas voelt hij de pijn aan zijn knieën, hij ging te snel onder de auto liggen. De koude wind waait langs zijn geschaafde knieën zijn broek in naar boven. Hij moet door. Moeizaam komt hij onder de auto vandaan. Het metaal van zijn pistool schraapt over het asfalt. Hij blijft gehurkt zitten en kijkt om zich heen. Als hij geen auto’s of scooters ziet rent hij naar het parkje. Een aantal lantaarnpalen doen het niet. Hij voelt zich onzichtbaar als hij het parkje doorloopt. Er is niemand. Hij steekt zijn laatste sigaret op en gaat op een bankje zitten. Om de hoek steekt de blauwe ruit met witte letters uit het gebouw. Hij voelt zijn hart kloppen. Hij kijkt naar het envelopje. Het pinguïnnetje lacht naar hem. Hij voelt zijn tranen opkomen, prikkelend in zijn neus. Zijn sleutels rinkelen als hij ze uit z’n zak haalt. Na het laatste nakkie schudt hij het pakje leeg op de grond en veegt het weg met z’n schoen, het pakje gooit hij weg. Zijn knieën en benen zijn ijskoud. Hij voelt het opgedroogde bloed aan de zijkant van zijn been trekken als hij opstaat. Hij kijkt nog een keer om de hoek en loopt dan snel naar binnen.

De verveelde Nederlander achter de balie kijkt hem hooghartig aan. Eén wenkbrauw opgetrokken. Azim loopt tot aan de balie. Een vlaag van woede en walging gaat door hem heen. Hij kwakt zijn wapen op de balie om de agent te choqueren. Met een harde klap komt het chroom op het hout, het zand van de speeltuin verspreidt zich op de balie. De agent schrikt zich dood en grijpt direct naar zijn wapen. Azim houd zijn handen omhoog: ‘dit is niks voor mij man.’ Hij zegt het met een Amsterdams accent en het klinkt verrassend stoer. Maar de tranen rollen langs zijn ogen.

 

Bedankt voor het lezen!

Schrijven is iets vreemds voor mij. Ik vind het leuk als anderen iets van me lezen maar het is ook een van de weinige dingen waar ik doodsbenauwd voor ben. Dit verhaal kwam ineens. Geen idee waarvandaan. Het is geschreven voor een schrijfwedstrijd met als restrictie 1000 – 1700 woorden. Eens kijken of ik een kort verhaal kon schrijven. Dat blijft de vraag natuurlijk 🙂 Maar ik heb me wel vermaakt! Smaakt het naar meer? Laat het me weten op: www.hansbreuker.nl/schrijfsels

 

Copyright Hans Breuker 2016